Lichaamstaal, of hoe het toch bijna misging

Ik was twintig en in mijn eerste baan. Acht weken na indiensttreding kreeg ik een proeftijdgesprek. In dat gesprek werd gezegd, dat men in principe erg tevreden was over mijn functioneren (altijd prettig om te horen), maar dat er wat dingetjes waren waar ik toch echt aandacht aan moest besteden. Juist op die punten was de meeste discussie gaande over wel/niet definitief in dienst kunnen treden.

Ik zette mij schrap. “Je kijkt mensen niet direct aan en je glimlacht te veel, ook bij serieuze zaken”, was de mededeling. En dat moest toch echt veranderen. Of a) ik was verlegen, of b) onbetrouwbaar, of c) niet serieus genoeg. Misschien was er wel sprake van alle drie en dat konden ze in deze functie niet gebruiken. Ik was letterlijk met stomheid geslagen. Ik kon gelukkig uitleggen, dat ik vanuit mijn Indonesische achtergrond meegekregen had dat mensen aankijken niet beleefd was en dat een glimlach belangrijk was in mijn cultuur. Het had dus helemaal niet met a, b, of c te maken! Veel werd mij vanaf dat moment duidelijk. Het was dus echt mogelijk om een negatieve indruk achter te laten voor iets dat volkomen onbewust en te goeder trouw gedaan werd.

Dat ‘niet aankijken’ is met veel oefenen (“kijk me aan!” zei mijn baas dan), zweten en blozen, blozen, blozen uiteindelijk goed gekomen. Het duurde veel langer om af te komen van het onder alle omstandigheden glimlachen.

Dit verhaal maakt duidelijk hoe belangrijk lichaamstaal is (bij normale gesprekken 60% van de communicatie) en hoe snel er misinterpretatie kan plaatsvinden.

Bij onderhandelingsgesprekken is dat dus niet anders. De volgende tips kunnen helpen meer ‘aanwezigheid’ te krijgen.

Voor het gesprek:

  • Waar zit je ademhaling? Zit deze hoog, probeer dan rustig in te ademen en je adem naar je navel, je zitvlak, je voeten te ‘sturen’ en in 7 tellen uit te ademen.
  • Voel hoeveel ruimte je inneemt. Maak jij je klein? Denk jezelf dan breed en koninklijk (rechte rug). Heb je de neiging om te gaan ‘zweven’, denk dan aan jouw voeten in de klei.

Bovenstaande check ik (nog steeds) op een rustige plek (toiletten :-)) voordat ik een bespreking inga.

Tijdens het gesprek:

  • Wegkijken, glimlachen. Gewoon niet doen. Het effect kan tegengesteld zijn aan het effect wat je wil uitstralen.
  • Het pokergezicht. Vrouwen zijn goed in het bemoedigend knikken en hummen om het gesprek op gang te houden. Doe dit niet in een onderhandelingsgesprek. Vooral mannen interpreteren dit als ‘het ermee eens zijn’ en dat ondergraaft je onderhandelingspositie.
  • Gebruik drie seconden stilte voordat je antwoord.

En verder: Oefen! Net zoals mijn baas regelmatig tegen mij zei “aankijken!” kan jij ook je omgeving inschakelen om met bepaalde gewoontes te breken.

Inspiratie: Joshua Ehrlich, blog: developing your executive presence.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *