Buikpijntijden

Grenzen daar weet ik veel van.
Als kind van een Surinaamse vader en een Indo moeder opgroeiend in Nederland merkte ik subtiele grenzen. Zus of zo deed je niet bij je vaders familie, dat deed je niet bij je moeders familie en dat gedrag moest je juist niet doen bij de Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes, of op school. Of juist wel… Een fout werd behoorlijk afgestraft. Verwarrend allemaal.
Mijn jonge jaren bracht ik grotendeels in observatie door. Misschien kwam ik door goed te kijken op de juiste manier van handelen, zo dacht ik.

Terugkijkend heeft het mijn doen en laten zeker in de ‘early years’ verstoord. Ik wist nooit helemaal zeker of ik iets goed of fout deed. Mijn grenzen werden bepaald door anderen en dat is lang zo gebleven. Eén van mijn bazen gaf aan dat hij mij helemaal niet kon doorgronden en dat hij mij daarom helemaal niet kende, laat staan dat ik als zijn sparring partner kon dienen. Verbijsterd en verdrietig was ik door zijn opmerking. Ik was ervan overtuigd dat ik heel open, dus ‘kenbaar’ was. Ik snapte er niets van. (Overigens is het later helemaal goed gekomen tussen hem en mij.)

In de loop der tijd leerde ik o.a. door coaching, bewustwordingstrainingen en de diepgaande opleiding tot Voice Dialogue facilitator meer wie ik eigenlijk was, wat mijn grenzen waren en – heel belangrijk – dat ik die kon leren aangeven. Dat waren nog eens buikpijntijden. (Heel vreemd, er blijkt een verschil tussen inzicht hebben en het daadwerkelijk toepassen daarvan :-).

Totdat ik ondernemer werd. Tijd voor nieuwe buikpijntijden. Geheel nieuwe grenzen werden aan mij geopenbaard. Onder andere die van de onderhandeling. Weer ontdekken welke grenzen er zijn en wat een goede manier is om ze in stand te houden, dan wel op te rekken. Grenzen oprekken is bijzonder van toepassing bij onderhandelen.

Wat doe je nou om te zorgen dat onderhandelingsresultaten binnen jouw grenzen vallen? Verwachtingen, hopen op, sowieso hoop hebben, zijn in deze geen goede grenzen, laat staan raadgevers! Dus bedenk (en zet op papier!) vooraf jouw grenzen en stel jezelf de volgende vragen:

  1. Wat wil ik maximaal bereiken?
  2. Wat wil ik minimaal bereiken?
  3. Wat wil ik eigenlijk bereiken? Zijn sommige voorwaarden inwisselbaar voor andere voorwaarden?
  4. Wanneer en bij welk gedrag loop ik weg? Met name dit laatste is ongelofelijk belangrijk. Immers: geen vertrouwen, geen goede zaken.

Deze tactiek geeft je focus en weerhoud je om met jezelf te onderhandelen, voordat de onderhandelingen zelfs gestart zijn!

Al deze punten raken diep op jouw overtuiging: wat ben ik waard? Los van wat dit intern bij je losmaakt, is het goed om daarbij naar objectieve criteria te kijken. Criteria die door iedereen na te kijken zijn, geaccepteerd worden en te toetsen zijn, zoals wet- en regelgeving, vastgelegde afspraken, heersende cultuur, etc.

En ja, iedere keer is onderhandelen weer buikpijntijd. Positief is, dat met het toenemen van ervaring de buikpijnen afnemen, of er zelfs helemaal niet meer zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *