Innerlijke Onrust – burnout en stress symptomen van binnenuit beschreven

Onderwater, burnout, stress, klachten, symptomen

Recentelijk kwam ik een deel van een verhaal tegen dat mijn schrijvende collega Hans over het begin van zijn burnout heeft geschreven toen wij als internationale trainers naaste collega’s waren. Hij beschrijft treffend hoe hij zich voelde, voordat hij zich uiteindelijk ziek meldde. 

Ik vond het de moeite waard om zijn verhaal te delen.

Het is daarna overigens helemaal goedgekomen met hem. Ik kom zowaar ook in dit deel voor. Op zijn verzoek laat ik het alleen bij zijn voornaam. De namen met een ster (*) zijn ook gewijzigd.. 

Hieronder zijn verhaal.

Innerlijke Onrust - burnout en stress symptomen van binnenuit beschreven

Toen ik jaren geleden over mijn toeren raakte, waren de huis­arts, de bedrijfsarts, de bedrijfsmaatschappelijk werker en de psycho­loog het er niet over eens of ik nou burn-out of zwaar overspannen was. Niet dat ik ze in een kamertje bij elkaar gezet heb om het uit te praten met elkaar. Dat was niet nodig, want hoe mijn toestand heette, veranderde niet direct wat aan mijn situatie…

Dan had ik een onverwachte huilbui op het werk. Dan zat ik in een vergadering in London met collega’s uit heel Europa en kon er niet meer opkomen in welk land ik eigenlijk was. Dan zat ik op zaterdag­morgen om zeven uur in een Airbus van Uzbekistan Airways huilend met mijn al lang geleden overleden opa te praten.

Jaren geleden, toen ik nog jong en onervaren was, vroeg ik een collega, een vrouw van mijn leeftijd, nadat ze drie weken weggeweest was, wat ze “gehad had”. “Overspannen”, zei ze op een toon waarvan ik dacht, o die vindt zichzelf nog zielig ook, is niet alleen lekker drie weken thuis geweest, wil ook nog mededogen…

Hopelijk heb ik dat oordeel niet laten blijken. Dat denkbeeld van mij is in de loop der jaren bijgesteld, gelukkig. Gelukkig voor anderen, want het is niemand aan te raden om erachter te komen wat het voor toestand is. Een collega-trainer die bijna een jaar uit de running geweest was, verzuchtte: “Je kan nog beter een been breken!"

Burn-out is niet leuk

Niet kunnen slapen, geprikkeld te zijn tegen degenen die om je geven, je niet kunnen concentreren, niet kunnen genieten van je hobby’s of je vakantie.

We gingen op vakantie naar Menorca, waarvan je dan hoopt dat je er als herboren vandaan zult komen. We zaten in bungalows Solmar in Cala ’n Bosch - geen typisch Spaanse naam, deed me steeds denken aan Den Bosch. Op een dag, terwijl Suzanne* en onze baby Britt* op het strand zaten, ging ik snorkelen. Dat was onder andere omstandigheden een erg aangename bezigheid voor mij.

Terwijl ik tussen de rotsen door zwom, zag ik opeens mijn collega’s voor me. Ik zag mijn manager B., die me te veel vrijheid gaf. Ik zag mijn collega P., die me naar mijn oordeel altijd vliegen afving. Ik zag de workshop die ik moest geven over een nieuw computersysteem. Het systeem waarvan ik niets snapte en waarmee ik de vorige maand nogal voor zot gestaan had.

Toen ik boven water kwam, voelde ik me niet verkwikt, maar wist dat er iets gebeuren moest, en wel meteen.

Daarom belde ik vanaf dat strandje met Madjori (Ja, zo heet ze, met die spelfouten erin, ze leest mijn verhalen ook, hallo Madjori), een lieve collega bij wie ik altijd mijn hart kon uitstorten. Zij had ook de merkwaardige eigenschap dat ze pijn van anderen kon voelen en zelfs diagnosticeren. Eens liep ik langs haar bureau en ze zei opeens: “Au, wat heb jij een hoofdpijn!” Dat kon ze niet weten, want ik had het haar niet gezegd. De dokter had me er al een pijnstiller voor voorgeschreven, maar die hielp niet. “Het komt uit je nek”, wist Madjori. En inderdaad, het zou de fysiotherapeute zijn die me ervan afhelpen zou.

Die Madjori glimlachte nu door mijn mobiele telefoon heen, terwijl ze luisterde naar mijn onprettige onderwaterervaring. Verwachtte ik van haar een advies in de zin van: “Doe het volgende...”, haar enige reactie was: “Ik maak maar meteen een afspraak voor je bij de bedrijfsarts.”

Na deze vakantie heb ik mij meteen gemeld bij de bedrijfsarts. Hij vertelde me: "U bent ernstig ziék, weet u dat?"

.

Reageren is niet mogelijk